Alfonzo of Venice

- Giorgio... Ο λαιμός μου είναι ξηρός. Φρόντισέ με, αμέσως!
Ο Επίσκοπος δεν κοίταξε στιγμή το τέκνο του. Το βλέμμα του καταβρόχθιζε λαίμαργα μία μία όλες τις δροσερές γυναίκες στο πλήθος, τρυπούσε το λαιμό τους, τα χέρια τους, τα γυμνά στήθη τους και χανόταν σε κόκκινους καταρράκτες. Τα σφραγισμένα χείλη του ίσα ίσα κατάφερναν να καλύψουν τα σφιγμένα δόντια του που πίεζαν τα ούλα και το εσωτερικό του στόματός του, πλυμμηρίζοντάς το με το ίδιο του το σφρίγος. Τα χέρια του, που στιγμές πριν και για ώρα θώπευαν τα κορμιά των τριών ξαπλωμένων γυναικών τριγύρω του, τώρα το ίδιο ανεξέλεγκτα με την όρεξή του, έσφιγγαν σαν τανάλιες τα χέρια τους, πονώντας αρχικά, τσακίζοντας στη συνέχεια, τα κόκκαλα. Κανείς δεν θα παρατηρούσε κάτι ακόμα και αν το ήθελε. Οι ήχοι χάνονταν στον εκκωφαντικό θόρυβο τριγύρω, και οι μορφασμοί πόνου των γυναικών μικρή διαφορά είχαν από τα γεμάτα έκσταση προσωπεία που φορούσαν όλη την νύχτα. Μα ο αφόρητος πόνος τις έκανε μία μία να λιποθυμίσουν, πέφτοντας στα πόδια του αφέντη τους, με τα χέρια τους πλέον, σαν σπασμένα κοτσάνια μαραμένων λουλουδιών στα χέρια ενός αδιάφορου εραστή, αφήνονταν να πέσουν ενώ ο Επίσκοπος έγειρε προς τα πίσω.
Ο Giorgio εναπόθεσε στην αγκαλιά του μια νεαρή κοπέλα με μαυρισμένο δέρμα και έντονα μαύρα μάτια, πνιγμένα σε μια θάλασσα κρασιού και απορίας. Φαινόταν να μην θέλει να αποχωριστεί το νεαρό Vampire, ούτε τις αλυσίδες που την έδεναν και την έφερναν γύρους στην αίθουσα όλο το βράδυ ημίγυμνη, σε μια διεστραμμένη επίδειξη υποταγής της οποίας ίσως και ο Giorgio να μην καταλάβαινε το νόημα. Μα το "Γλυκό Κρασί" -όπως αναφερόταν στο εκάστοτε θύμα αυτής της επίδειξης ο Επίσκοπος- είχε ωριμάσει και ήταν ώρα να δροσίσει τον ιδιοκτήτη του. Ο Giorgio της έστριψε το πηγούνι προς τον κτήτορά της με το ένα χέρι, ενώ το άλλο το έβαλε μπροστά στο στόμα της, εναποθέτωντας κρυφά και διστακτικά κάτι στη γλώσσα της.
"Το δείπνο σας είναι έτοιμο Επίσκοπε" είπε στο αυτί του Alfonzo και έσπρωξε βίαια με το χέρι το κάτω σαγόνι της κοπέλας. Το μεθυσμένο χαμόγελό της, οι εκφράσεις της και τα λακάκια στα μάγουλά της όλα εξαφανίστηκαν μονομιάς, και αντικαταστάθηκαν με το κενό βλέμμα του ετοιμοθάνατου. Από τις γωνίες των χειλιών και των ματιών της το αίμα της άρχισε να στάζει. Ο Giorgio γύρισε απότομα το κεφάλι του για να μην αντικρύσει αυτό το θέαμα. Έβαλε τα δυνατά του για να μην αλλάξει η έκφρασή του, όπως έκανε και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Έφυγε βλοσυρός, γυρνώντας την πλάτη, μα σαν καθρέφτης μπροστά στα μάτια του, η συνείδησή του τού επέβαλε να παρακολουθεί τη συνέχεια. Η μόνη σκέψη που μπορούσε να κάνει ήταν πως η πραγματική σκηνή που άφηνε πίσω του θα πρέπει να ήταν εκατό και παραπάνω φορές πιο απάνθρωπη.

Η Κατάρρευση

"Οι σταυροφόροι μείνανε μ' ανοιχτό το στόμα μόλις αντίκρισαν την Πόλη, που δεν την είχαν δει ποτέ. Γιατί δεν μπορούσαν να φανταστούν πως μπορούσε να υπάρχει στον κόσμο μια τόσο μεγάλη πόλη όταν αντίκρυσαν τα ψηλά της τείχη και τους αμέτρητους εκείνους πύργους της που την έζωναν ολόυρα και τα πλούσια τούτα παλάτια της και τις ψηλές εκείνες εκκλησίες της, που ήτανε τόσες πολλές ώστε κανένας δε θα μπορούσε να πιστέψει, αν δε τάβλεπε με τα ίδια του τα μάτια. Θαυμάζανε ακόμα το μάκρος και το πλάτος της πόλης, που στεκονταν πάνω απ' όλες βασίλισσα.
... Και μάθετε, πως δε στάθηκε άντρας, όσο παλληκάρι κι αν ήταν, που να μην ανατριχιάσει. Κι αυτό δεν πρέπει να σας κάμει εντύπωση. Γιατί ποτές τόσο λίγοι άνθρωποι δεν καταπιαστήκανε με μια τόσο μεγάλη επιχείρηση από τότες που υπάρχει κόσμος."
(Villehardouin: "Conquete de Constantinople, XXVI, 128)

Η Βασιλεύουσα ακόμα στέκεται. Αυτοκράτοράς της και όλου του Βυζαντίου είναι ο Αλέξιος Γ' ο Άγγελος, αυτοαποκαλούμενος Κομνηνός επειδή θεωρούσε το όνομα αυτό ένδοξο. Πήρε το θρόνο από τον αδερφό του, Ισαάκιο Β' Άγγελο, τυφλώνοντάς τον, πριν 2 χρόνια. Τώρα πια, αδιαφορώντας για την τύχη της Αυτοκρατορίας του, κλεισμένος στο Ανάκτορο των Βλαχερνών, απολαμβάνει τη συντροφιά πλούσιων φίλων και παλλακίδων, προς μεγάλη απογοήτευση όσων ήλπιζαν πως η κατάσταση θα βελτιωνόταν. Πατάει με μοναρχική αυθάδεια στα Όνειρα πολλών, τσακίζοντάς τα ανελέητα και χωρίς θλίψη. Στο ελάχιστο φως που ρίχνουν οι δαυλοί και τα λυχνάρια τη νύχτα, ανάμεσα στις σκιές και το μισοσκόταδο, τα μάτια που κάποτε δάκρισαν για αυτήν την Πόλη τώρα δεν υπάρχουν πια. Κανείς φαίνεται δεν υπερασπίζεται πλέον το Όνειρο εκείνο που ήταν η Νέα Ρώμη. Ο θάνατος, η φυγή και η τρέλα πήραν τους φύλακες του ακριβότερου κοσμήματος μακριά. Τώρα πια θνητοί και απέθαντοι, ντόπιοι και αλλοδαποί, όλοι τρέφονται από τα απομεινάρια του Ονείρου αυτού, που τόση ήταν η αγάπη που το πότισε τόσους αιώνες πριν και ακόμα κατορθώνει να ανθίζει, να ακτινοβολεί και να φέρνει ανατριχίλα και σύγκρυο στους επίδοξους κατακτητές της.

I being poor have only but my dreams,
I spread my dreams about your feet,
Tread softly, for you are treading on my dreams.
-W.B. Yeats