Ο Vargsieg είχε μείνει αποσβολωμένος. Κοιτούσε τον Nosferatu που τους συνόδευε προς το οχυρό του Mediasch. Είχε την όψη του ακλονητου βράχου. Ένιωσε πως τον είχε ξανασυναντήσει και εικόνες από τις μέρες του στην Κωνσταντινούπολη πλυμμήρισαν το μυαλό του. Η μορφή μπροστά του σαν να τρεμόπαιξε, σαν να άλλαξε στιγμιαία και να αντικαταστάθηκε από τον τελευταίο Nosferatu που είχε σεβαστεί τόσο. Κι εκείνος, όπως και τούτος εδώ, φάνταζε ακλόνητος, τόσο που τον ονομάσανε Μαλαχίτη. Τόσο περίεργο σινάφι αυτοί οι Nosferatu.
Έριξε μια ματιά στην αινιγματική δολοφόνο που περπατούσε δίπλα του και απόρρησε πώς μπορεί αυτοί οι δύο να είναι τόσο διαφορετικοί και πώς η άγρια αυτή γυναίκα μοιάζει να έχει τόσα κοινά με τον ίδιο. Λίγη ώρα πριν τού είχε ζητήσει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δυσάρεστα ενδεχόμενα: είτε να θυσιάσει την κόρη του Bernardo, είτε να θυσιάσει τον ίδιο τον Καππαδοκιανό. Όσο και αν ήθελε να πετύχει μια συμφωνία, κάτι μέσα του είχε ζωντανέψει, οι αρχές του, το ίδιο του το είναι, που τόσο καιρό είχε βιαστεί, είχε παραμορφωθεί από τις ανάγκες και τις συμβουλές των υπολοίπων. Και δεν πρόδωσε τους συντρόφους του. Δεν πρόδωσε την αγέλη του. Κι ήταν το μόνο που ικανοποίησε αυτήν την κτηνώδη Nosferatu.
Τώρα ο Zelios είχε βρεθεί. Και είχε συμφωνήσει να τους βοηθήσει, έστω κι αν οι όροι του ήταν ακατανόητοι. Έστω κι αν προσπαθούσε να τους αποτρέψει. Ήταν θέμα ημερών πλέον, οι απαντήσεις πλησίαζαν περισσότερο από ποτέ. Ίσως υπάρχει ένα σχέδιο πίσω από όλα αυτά, εντέλει. Ίσως ο Μιχαήλ να είναι ακόμα μαζί μας. Το απότομο βλέμμα της Marusca τον έκανε να γυρίσει το βλέμμα του αμήχανος στον γεννήτορά της. Και στη θέση του βρισκόταν η μορφή του Malachite, να τον κοιτάει επιδοκιμαστικά.
"Από εδώ..." ψιθύρισε ο Zelios.

"Τι είναι αυτό που σε απασχολεί τόσο;" ρώτησε τελικά η Marusca. Το πρόσωπο του Γεννήτορά της έμεινε όπως πάντα ακίνητο, σαν μια πέτρινη, γκρίζα μάσκα. Τον γνώριζε τόσα χρόνια, ήξερε πολύ καλά πως δεν θα διέκρινε κάποιο συναίσθημα πάνω του, μα η σιωπή του κόντευε να την τρελάνει. "Δεν ενδιαφέρθηκες ποτέ για τα σχέδιά μας, μα τα τελευταία γεγονότα φαίνεται να σε ανησυχούν. Το ξέρω αυτό! Πες μου γιατί, λοιπόν!"
Τα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της και της έκαναν φανερή την ενόχλησή του. Εκείνη αποφάσισε να συγκρατήσει το θυμό της, μα τα χέρια της έτρεμαν ακόμα. Έγινε ξεκάθαρο στον Zelios πως έπρεπε να δοκιμάσει να εξηγηθεί. Μα πώς μπρούσε να εξηγήσει κάτι που δεν κατανοεί πλήρως και εκείνος;
"Έχω ένα έργο να ολοκληρώσω. Και τα γεγονότα των τελευταίων μηνών με εμποδίζουν. Αυτό πρέπει να διορθωθεί. Αυτό που πρέπει να καταλάβεις είναι πως το έργο μου είναι πιο σημαντικό από τα σχέδιά σου, τις έχθρες σου και τις επιθυμίες σου. Κι από τις δικές μου επίσης. Όλα όσα συμβαίνουν δεν είναι τυχαία. Μέχρι και Εκείνος επέστρεψε σε αυτά τα μέρη και επέλεξε να περιπλανηθεί μαζί τους."
Η Marusca δάγκωσε τα χείλη της. Προσπάθησε να συγκρατήσει τα λόγια της, μα δεν άντεξε και γλίστρησαν, απαλά στην αρχή, απειλητικά στο τέλος, από τα χείλη της.
"Πάντα υπέθετες και φοβόσουν πράγματα που απλά δεν ήταν εκεί. Δεν θέλω να ακούσω ξανά τις προκαταλήψεις σου γι' αυτόν και τι φαντάζεσαι πως είναι και ξέρει!! Κι όσο για εκείνους... Είναι ανήθικα ανθρωπάρια και δεν τους αξίζει καμία βοήθεια." Στο τέλος δίστασε, όχι για το ποιόν τους, μα γιατί ξαναήρθαν οι σκέψεις που την προβλημάτιζαν τις τελευταίες νύχτες. Γιατί ο Zelios, ο τελευταίος που θα περίμενα να νοιαστεί, ξάφνου ενδιαφέρεται για αυτούς;
"Θα σου αποδείξω πως έχεις κάνει λάθος, τέκνον μου... Ακολούθησέ με..."