Alfonzo of Venice

- Giorgio... Ο λαιμός μου είναι ξηρός. Φρόντισέ με, αμέσως!
Ο Επίσκοπος δεν κοίταξε στιγμή το τέκνο του. Το βλέμμα του καταβρόχθιζε λαίμαργα μία μία όλες τις δροσερές γυναίκες στο πλήθος, τρυπούσε το λαιμό τους, τα χέρια τους, τα γυμνά στήθη τους και χανόταν σε κόκκινους καταρράκτες. Τα σφραγισμένα χείλη του ίσα ίσα κατάφερναν να καλύψουν τα σφιγμένα δόντια του που πίεζαν τα ούλα και το εσωτερικό του στόματός του, πλυμμηρίζοντάς το με το ίδιο του το σφρίγος. Τα χέρια του, που στιγμές πριν και για ώρα θώπευαν τα κορμιά των τριών ξαπλωμένων γυναικών τριγύρω του, τώρα το ίδιο ανεξέλεγκτα με την όρεξή του, έσφιγγαν σαν τανάλιες τα χέρια τους, πονώντας αρχικά, τσακίζοντας στη συνέχεια, τα κόκκαλα. Κανείς δεν θα παρατηρούσε κάτι ακόμα και αν το ήθελε. Οι ήχοι χάνονταν στον εκκωφαντικό θόρυβο τριγύρω, και οι μορφασμοί πόνου των γυναικών μικρή διαφορά είχαν από τα γεμάτα έκσταση προσωπεία που φορούσαν όλη την νύχτα. Μα ο αφόρητος πόνος τις έκανε μία μία να λιποθυμίσουν, πέφτοντας στα πόδια του αφέντη τους, με τα χέρια τους πλέον, σαν σπασμένα κοτσάνια μαραμένων λουλουδιών στα χέρια ενός αδιάφορου εραστή, αφήνονταν να πέσουν ενώ ο Επίσκοπος έγειρε προς τα πίσω.
Ο Giorgio εναπόθεσε στην αγκαλιά του μια νεαρή κοπέλα με μαυρισμένο δέρμα και έντονα μαύρα μάτια, πνιγμένα σε μια θάλασσα κρασιού και απορίας. Φαινόταν να μην θέλει να αποχωριστεί το νεαρό Vampire, ούτε τις αλυσίδες που την έδεναν και την έφερναν γύρους στην αίθουσα όλο το βράδυ ημίγυμνη, σε μια διεστραμμένη επίδειξη υποταγής της οποίας ίσως και ο Giorgio να μην καταλάβαινε το νόημα. Μα το "Γλυκό Κρασί" -όπως αναφερόταν στο εκάστοτε θύμα αυτής της επίδειξης ο Επίσκοπος- είχε ωριμάσει και ήταν ώρα να δροσίσει τον ιδιοκτήτη του. Ο Giorgio της έστριψε το πηγούνι προς τον κτήτορά της με το ένα χέρι, ενώ το άλλο το έβαλε μπροστά στο στόμα της, εναποθέτωντας κρυφά και διστακτικά κάτι στη γλώσσα της.
"Το δείπνο σας είναι έτοιμο Επίσκοπε" είπε στο αυτί του Alfonzo και έσπρωξε βίαια με το χέρι το κάτω σαγόνι της κοπέλας. Το μεθυσμένο χαμόγελό της, οι εκφράσεις της και τα λακάκια στα μάγουλά της όλα εξαφανίστηκαν μονομιάς, και αντικαταστάθηκαν με το κενό βλέμμα του ετοιμοθάνατου. Από τις γωνίες των χειλιών και των ματιών της το αίμα της άρχισε να στάζει. Ο Giorgio γύρισε απότομα το κεφάλι του για να μην αντικρύσει αυτό το θέαμα. Έβαλε τα δυνατά του για να μην αλλάξει η έκφρασή του, όπως έκανε και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Έφυγε βλοσυρός, γυρνώντας την πλάτη, μα σαν καθρέφτης μπροστά στα μάτια του, η συνείδησή του τού επέβαλε να παρακολουθεί τη συνέχεια. Η μόνη σκέψη που μπορούσε να κάνει ήταν πως η πραγματική σκηνή που άφηνε πίσω του θα πρέπει να ήταν εκατό και παραπάνω φορές πιο απάνθρωπη.