Στην Αγορά

"Τα καλύτερα μπαχαρικά της Ανατολής!
Γαρύφαλλο, κανέλλα, λιβάνι και μαστίχα. Φυσικά κάρυ και μοσχοκάρυδο. Μαχλέπι αλλά και κολίανδρο. Εκεί δίπλα από το χαλί μέσα στο πιθάρι έχω κάρδαμο και τριμμένο κρεμμύδι. Πιο δίπλα σε εκείνο το αγγείο έχω πιπέρι. Πιπέρι μαύρο αλλά και κάτι που θα βρείς μόνο σε μένα. Πιπέρι άσπρο και κόκκινο από τα βάθυ της Ανατολής. Εκεί που παντρεύουν την πάπρικα με την πιπερόριζα με τρόπο μαγικό και ικανό να σε ταξιδέψει σε κόσμους ξένους, διαφορετικούς!
Ναι, καλά άκουσες ότι έχω τη μεγαλύτερη ποικιλία από μπαχαρικά, αρωματικά και βότανα. Ποικιλίες κατευθείαν από την Ανατολή, για κάθε χρήση. Από το φαγητό μέχρι και την αιώνια ζωή!
Αυτά είναι μυστικά που δε μοιράζονται! Και φυσικά ούτε χαρίζονται... αλλά προφανώς πωλούνται! Αυτό να μεταφέρεις στην Κυρά σου. Το βραδάκι είναι πιο ήρεμα και καμιά φορά είμαστε ανοικτά. Μπορεί να περάσει αν το επιθυμεί.

(...)

“Χρειάζομαι αυτά τα βότανα” αποκρίνεται μια ώριμη γυναίκα στον Γκάμπριν. Το μαύρο σκοτάδι είχε καλύψει την Πόλη και οι ψίθυροι έκρυβαν καλά τα μυστικά τους.
“ Οι πόθοι της πετούν μακριά, για τη χαρά της νιότης,
κι’αγάπη νοιώθει στη καρδιά μόνο για κάποιο βασιλιά,
που βλέπει στο όνειρο της...”,
σιγοτραγούδησε ο Καϊνίτης ενώ κοίταξε πονηρά για μια στιγμή την γυναίκα στα μάτια.
"Έχω ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι..Το ελιξήριο της νεότητας που τόσο ποθείς απεγνωσμένα. Και αυτό το μαγικό άρωμα για να αποπλανήσεις τον πρίγκηπα που σε προσπέρασε."
Θα περίμενε κανείς ότι η γυναίκα θα είχε προσβληθεί με την αμεσότητα και το θράσσος του Ανατολίτη που μιλούσε για εκείνη σα να τη γνώριζε μια ζωή ολόκληρη. Και όμως η μαυροφορεμένη γυναίκα άρπαξε τα δυο μπουκαλάκια στα γρήγορα χωρίς να αρθρώσει λέξη και το ίδιο γρήγορα ανέβηκε σε μια άμαξα που έσερναν 4 μαύρα άλογα. Είχε ακουμπήσει στο χέρι του Γκάμπριν ενα πουγκί και ένα μικρό δέμα καλά τυλιγμένο. Και αν το πρώτο τον ικανοποίησε, τότε το δεύτερο του προκάλεσε τεράστια ευφορία. Ο Καϊνίτης έτριψε τα χέρια του από χαρά. Στο βάθος είδε τον Νικηφόρο Τσιμισκή να πλησιάζει.