Ο Vargsieg είχε μείνει αποσβολωμένος. Κοιτούσε τον Nosferatu που τους συνόδευε προς το οχυρό του Mediasch. Είχε την όψη του ακλονητου βράχου. Ένιωσε πως τον είχε ξανασυναντήσει και εικόνες από τις μέρες του στην Κωνσταντινούπολη πλυμμήρισαν το μυαλό του. Η μορφή μπροστά του σαν να τρεμόπαιξε, σαν να άλλαξε στιγμιαία και να αντικαταστάθηκε από τον τελευταίο Nosferatu που είχε σεβαστεί τόσο. Κι εκείνος, όπως και τούτος εδώ, φάνταζε ακλόνητος, τόσο που τον ονομάσανε Μαλαχίτη. Τόσο περίεργο σινάφι αυτοί οι Nosferatu.
Έριξε μια ματιά στην αινιγματική δολοφόνο που περπατούσε δίπλα του και απόρρησε πώς μπορεί αυτοί οι δύο να είναι τόσο διαφορετικοί και πώς η άγρια αυτή γυναίκα μοιάζει να έχει τόσα κοινά με τον ίδιο. Λίγη ώρα πριν τού είχε ζητήσει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δυσάρεστα ενδεχόμενα: είτε να θυσιάσει την κόρη του Bernardo, είτε να θυσιάσει τον ίδιο τον Καππαδοκιανό. Όσο και αν ήθελε να πετύχει μια συμφωνία, κάτι μέσα του είχε ζωντανέψει, οι αρχές του, το ίδιο του το είναι, που τόσο καιρό είχε βιαστεί, είχε παραμορφωθεί από τις ανάγκες και τις συμβουλές των υπολοίπων. Και δεν πρόδωσε τους συντρόφους του. Δεν πρόδωσε την αγέλη του. Κι ήταν το μόνο που ικανοποίησε αυτήν την κτηνώδη Nosferatu.
Τώρα ο Zelios είχε βρεθεί. Και είχε συμφωνήσει να τους βοηθήσει, έστω κι αν οι όροι του ήταν ακατανόητοι. Έστω κι αν προσπαθούσε να τους αποτρέψει. Ήταν θέμα ημερών πλέον, οι απαντήσεις πλησίαζαν περισσότερο από ποτέ. Ίσως υπάρχει ένα σχέδιο πίσω από όλα αυτά, εντέλει. Ίσως ο Μιχαήλ να είναι ακόμα μαζί μας. Το απότομο βλέμμα της Marusca τον έκανε να γυρίσει το βλέμμα του αμήχανος στον γεννήτορά της. Και στη θέση του βρισκόταν η μορφή του Malachite, να τον κοιτάει επιδοκιμαστικά.
"Από εδώ..." ψιθύρισε ο Zelios.